Arda Turan’ın En Zor Gecesi: Kiev’de Füze Saldırısı Sığınağında

Dün akşam saatlerinde Ukrayna’nın başkenti Kievİlk başta ben de odamdaydım, ardından sığınağa indim. Kievde, du, sığınağa indiğim anlar hâlâ aklımdan çıkmıyor. Arda Turan, en zor geceyi yaşadı. Orada 10-12 oyuncum vardı. Bu çocuklar, bu gençler, bu genç oyuncular, tümü aynı anda bir sığınakta buluştu. Neden? Füze saldırısı. Nerede? Kiev. Ne zaman? Dün akşam.

Orada 10-12 oyuncum vardı. Onlara ne söyleyebilirdim ki? Sabah sadece mac çıkıp çıkamayacaklarını sorgudum. Onlara sabah maça çıkıp çıkamayacaklarını sordum. 10-12 oyuncu, 10-12 çocuk, 10-12 genç, aynı anda bu sığınakta. Maça çıkıp çıkamayacakları, maça çıkıp
Çok zor bir anıydı. Arkadaşlar, gece yarısı Kiev’in gökyüzünde füzeler çakmışken, ben de küçük bir sığınağa evrildim. Orada 10-12 genç futbolcu, yorgunlukla dolu gözleriyle buluşmuş, adeta bir savaşın içinde. Onlara: “Sınav mı, maç mı?” diye sordum. “Sırf bir bahane mi?” demekten vazgeçti. Savaş gerçek, bunu kabul etmeli, diyerek cesaret verdim. Yine de, yorgunluklarını aşmak için sahaya çıkmak istediler.

Birçoğu için bu, hayatlarının ilk kez böyle bir durumdu. Çocuklar ve insanlar ölüyor, savaşın gölgesinde kalıp kalıp. “Neden böyle oluyor?” diye sorarken, cevap bulamamak hâlâ devam ediyor. Umarım bir an önce barış gelir, diye umuyorum.

Kiev’de, füzeler yükselirken, biz de saklanır, gözlerimizi kapatırız. Sığınağın içinde, kalplerimiz çarpıyor, nefesimiz dertli. “Söyleyebileceğim bir şey var mı?” diye sordu, “Sadece maça çıkıp çıkamayacaklarını soruyorum.” Savaşın gölgesinde, bir futbolcunun hayalleri bile sarsılıyor.

Arda Turan’ın hayatının en zor gecesi, sadece bir futbolcunun değil, tüm gençlerin deneyimi oldu. O gün, sığınağın kapısı kapanırken, içinde bulunduğumuz koşullar şiddetli bir dille anlatıldı: “Savaş var, çocuklar ölüyor.”

Sığınakta, oyuncuların sesleri, içten içe bir çığlık gibi duyuluyordu. “Kendilerini yorgun hissediyorlarsa, bunu anlayabileceğimizi” diye ekledim. Ancak, maç için bir oynağı bekleyenlerin içindeki umudun sönmediği anlaşıldı.

Savaşın gölgesinde, sokaklarda yankılanan füzelerle birlikte, gençlerin ruhları bile sarsılmıştı. “Ne kadar zor bir şey, benim için de.” diye biliyordum. Savaşın gölgesinde, bir futbolcunun hayatının en zor gecesi, biz de paylaşmıştık.

Savaşın gerçekliğiyle yüzleşmek zorundaydık. “Savaş var, savaş var, çocuklar ölüyor.” diyerek, herkesin gözlerindeki karanlığı aydınlatmaya çalıştık. Ne zaman, nerede, ne kadar süreyle devam edeceği belirsiz.

Gelişmeye devam ediyor, çığlıklar hâlâ duyuluyor. Böyle bir durumda, umut var mı? Bakalım, zaman ne getirir?

Kaynak: Orijinal Haber